We Are Change Holland

Debtocracy (Grieks: Χρεοκρατία hreokratía) is een documentaire uit 2011 gemaakt door Katerina Kitidi en Aris Hatzistefanou. De documentaire richt zich voornamelijk op twee punten: de oorzaken van de Griekse schuldencrisis in 2010 en de mogelijke toekomstige oplossingen die kunnen worden gegeven aan het probleem die momenteel niet overwogen wordt door de regering van het land.

De documentaire opent met de uitspraken van de eerste Griekse ministers, te beginnen met de dictator Georgios Papadopoulos en Dominique Strauss-Kahn, directeur van het Internationaal Monetair Fonds en eindigend met enkele van de meest prominente figuren in de Griekse politiek sinds de metapolitefsi: Andreas Papandreou, Konstantinos Mitsotakis, Kostas Simitis, Kostas Karamanlis en de ex minister-president George Papandreou.

De focus verschuift dan naar de recente wereldwijde economische crisis en de oorsprong ervan in de jaren ‘70. Interviews met prominente figuren van de wereldwijde filosofische en economische scene wijzen ook op de niet-levensvatbaarheid van de euro en de bijdrage ervan aan de verslechtering van de financiën van Griekenland als gevolg van een systematisch verlies aan concurrentievermogen in de markten door de banken.

In de eerste 5 dagen na de release keken er al meer dan een half miljoen mensen naar de documentaire.

Giannis Boutaris is de burgemeester van Thessaloniki, de 2de grootste stad in Griekenland. Hij wordt door het publiek niet zomaar gezien als een doorsnee politicus. Dit mede omdat hij niet een levenslange politieke carrière achter de rug heeft. Voordat Boutaris in de politiek ging maakte hij zijn leven door als de naamgenoot van de grootste wijngaard van Griekenland.

Hij wordt gezien als een buitenbeentje, iets van een ongeleid projectiel in Griekenland. Anthony Verias, van We are Change Greece, kwam Boutaris 's nachts laat in het centrum van de stad tegen en nam deze gelegenheid aan om Boutaris wat vragen te stellen over de toestanden en de economische crisis dat het land nu teistert.  

De funderingen van Europa lijkt niet de basis te hebben die gewenst was door de ontwerpers. Eerst wou Griekenland uit de Euro willen stappen en hun eigen munt weer invoeren. Hiervoor is een spoedberaad gehouden en nu zal de Griekse regering per direct de staatsbank Hellenic Postbank verkopen. Datzelfde geldt voor de belangen in telecomgigant OTE, de havens in Piraeus en Thessaloniki en talrijke vliegvelden. En ook al zou Griekenland uit de Euro stappen dan zijn zij nog niet af van hun schulden. Ook zitten zij nog de eerst komende 30 jaar vast aan China die o.a. in het havengebied van Griekenland heeft geïnvesteerd. Portugal gaat een Bailout krijgen van 78 miljard euro,na de goedkeuring van het IMF. Kost Nederland 3,5 miljard.

Duitsland is een van de fundamentele schakels voor de instandhouding van Europa. Duitsland wordt ook wel (terecht) de motor van Europa genoemd. Naast dat het de grootste betaler is kan het ook het grootste tegengewicht geven aan landen buiten Europa zoals Amerika, Rusland en China. Maar ook om een realistisch en haalbaar buitenlands beleid te hebben vanuit Europa is Duitsland nodig.

Wereldleiders en activisten uit de hele wereld kwamen in 2010 bijeen voor de G20-top in Toronto. Met meer dan 19.000 politieagenten en beveiligingspersoneel op de been. Deze combinatie leiden tot meer dan 1100 arrestaties, staat van beleg in het centrum van Toronto en de meest massale schending van de burgerlijke vrijheden in de Canadese geschiedenis.

In het Griekse Thessaloniki en Athene kwamen de mensen vandaag massaal op straat om hun protest uit te brengen. Ikzelf woonde dit gebeuren bij in Thessaloniki. Wat een vreedzaam protest hoorde te zijn, werd al gauw verstoord door provocatie van de politie.

Langs de protestmars werden enkele camera’s van CCTV neergehaald door een groep betogers. Dit incident was het enige ongepaste gedrag dat er plaats vond. Eens we de hoofdstraat bereikten, vuurde de politie traangas af om de menigte uit elkaar te drijven. Deze daad werd niet uitgelokt en was geheel zonder reden. Het protest was tijdelijk verdeeld.

De demonstranten vormden een perimeter rond de betoging om de politie op afstand te houden. Ze schreeuwden om de straten te verlaten en amper 10 minuten later waren de betogers opnieuw herenigd. Het kwaad was al geschied maar de demonstranten waren zo woedend door deze plotselinge machtsuitoefening van de politie. Hoe verder de mars vorderde, hoe meer CCTV-camera’s er gesloopt werden, opslagplaatsen vernield en vuilnisbakken in brand gestoken. Demonstranten gooiden met stenen naar de politie en elke poging van de agenten om de betoging onder controle te krijgen, werd afgekaatst door het werpen van stokken en stenen naar hun hoofd; de straat werd geclaimd tot die van het volk.

Wat later vond op het Centrale plein een verontrustend incident plaats. Ik was er getuige van hoe politie in burger een demonstrant in elkaar sloeg. Op dat moment filmde ik de feiten toen ik zelf aangevallen werd door deze undercover agenten. Dit alles kan bekeken worden in de video hieronder.

Hij is eindelijk beschikbaar op het internet ”Inside Jobe” Wall Street. Van de Academy Award ® genomineerde filmmaker, Charles Ferguson ("No End In Sight") komt nu de film inside job. De eerste film die de schokkende waarheid achter de economische crisis van 2008 zal ontmaskeren . De wereldwijde financiële meltdown, tegen een kostprijs van meer dan 20 biljoen dollar, resulteerde voor miljoenen mensen in het verliezen van hun huizen en banen.
 
Door uitgebreid onderzoek en interviews met belangrijke financiële insiders, politici en journalisten traceert Inside job de sporen na van de opkomst van een gewetenloze industrie en onthult de bittere relaties van die corrupt politiek, regelgeving en de academische in de wereld. Overgeleverd door Academy Award ® winnaar Matt Damon, inside job was gemaakt op locatie in de Verenigde Staten, IJsland, Engeland, Frankrijk, Singapore en China.

Bekijk hier de gehele film

Of bekijk de film op leaksource

De Federal Reserve boekt een historische superwinst. De fed heeft het vorig jaar gepresteerd uit te groeien tot de winstgevendste bank in de geschiedenis.  In 2010 maakte de 'centrale bank' van Amerika 81 miljard dollar winst. De Amerikaanse schatkist profiteert er geweldig van. De enorme pakketten leningen die de Federal Reserve opkocht om de economie aan te zwengelen, blijken een geweldige cashcow.

In 2010 hebben de investeringen in dit papier $ 76,2 mrd (euro 59 mrd) opgebracht, 94% van de totale winst van de Fed. 'De Fed opereert als een hedgefonds.' Het Amerikaanse stelsel van centrale banken lijkt de kip met de gouden eieren gevonden te hebben.

Minister Timothy Geithner van financiën krijgt van de instelling $ 78,4 mrd toegeschoven, meldde de Fed maandagavond. Niet eerder heeft een aandeelhouder een dergelijk bedrag tegemoetgezien. Volgens analisten dekt de uitkering van de Fed aan de Treasury bijna 40% van de nettorente die de federale overheid vorig jaar moest betalen op haar staatsschuld. 'Dit is rente die de Treasury dus niet aan de Chinezen hoeft te betalen', schertste Fed-voorzitter Ben Bernanke voor een commissie van het Congres. Over 2009 bedroeg de bijdrage van de Fed aan de schatkist nog $ 47,4 mrd. Dat was ook al een record.

Hoewel de euro onzekere tijden beleeft en er ook al enige tijd sprake is van landen die mogelijk uit de EU treden, doet de ongekozen president van de Europese Unie Van Rompuy alsof er niet aan het handje is. Hij ziet in zijn ongegronde optimisme juist meer mogelijkheden voor een meer gecentraliseerde Unie.

"De Nationale staat is dood en Eurosceptici zijn een gevaar voor de vrede”.Met deze eerdere uitspraak van Van Rompuy liet hij duidelijk blijken dat in de ogen van Brussel het idee van een nationale staat binnen de grenzen van Europa noch gewenst is noch bestaansrecht heeft. Hij geeft hiermee onomstotelijk aan dat de eenmaal ingeslagen weg naar een gecentraliseerde superstaat muurvast ligt, en zonder aan het gevoel een werkelijke gewilde eenwording te realiseren, tegemoet te komen, zegt hij hiermee ook dat dit in alle openheid en in weerwil van alle tegenstand, dient te worden gerealiseerd.

Het oproepen tot een 'bankrun' wordt strafbaar. De ministers Opstelten en De Jager bereiden wetgeving hiertoe voor om een "onbeheersbare situatie" te voorkomen. Analist Kees Kort heeft een duidelijke opinie: dit plan is "total bullshit".

Directe aanleiding van de voorgenomen maatregel is het faillissement van DSB Bank, na een oproep van Pieter Lakeman aan rekeninghouders op om hun geld weg te halen. De veroorzaker van een bankrun kan in de toekomst worden veroordeeld tot maximaal vier jaar cel, plus een geldboete van 19.000 euro. Dit staat in een brief (pdf) van de ministers Opstelten en De Jager aan de Tweede Kamer.

'Totale incompetentie' politiek
Dit plan illustreert de "totale incompetentie" van de politiek, oordeelt Kees de Kort in zijn dagelijkse radiocolumn op BNR. "Jan Kees kan zich beter druk maken over het versterken van de balansen van de banken", aldus de Kort. Dit is "het paard achter de wagen spannen en oorzaak en gevolg door elkaar halen". Als banken gezond zijn zal niemand een oproep tot een bankrun doen, stelt de analist.

De leiders van de EU zijn van plan wijziging te treffen in het Verdrag van Lissabon om zo bailouts van de zwakke en arme leden mogelijk te maken. Is dit het begin van het einde van de EU? En is deze ingreep wel democratisch? Nu is eerder de vraag wat is er democratisch aan de EU?

Harry van Bommel was een van de panelleden te gast in Cross Talk om hierover mee te discussiëren.

Zit Europa klem tussen het herstellende Amerikaanse continent en onstuimig groeiend Azië? Of slaagt Europa in haar 'mission impossible': het stuiten van de vrije val? In Tegenlicht vier uitzendingen over de aanval op Europa.

Op 6 augustus dit jaar overleed de Britse historicus Tony Judt op 62-jarige leeftijd aan de gevolgen van de spierziekte ALS. Judt was een groot denker over het politieke landschap waarin we leven. Zijn testament was de magistrale lezing What is Living and What is Dead in Social Democracy? gehouden in New York vorig jaar.

Judt zette in die lezing uiteen hoe de Westerse verzorgingsstaat het resultaat is van de verschrikkingen uit de vorige eeuw. De naoorlogse jaren waren immers doordrenkt van een breed gedragen besef dat een sociaal vangnet noodzakelijk is om herhaling van het oorlogsgeweld te voorkomen. Want Europa had aan den lijve de gewelddadige gevolgen ondervonden van ongelijkheid en onzekerheid in economisch barre tijden.

Maar Judt zag hoe in de laatste decennia deze zorgvuldig opgebouwde voorzieningen razendsnel werden afgebroken. De sociaal-democratie ging aan zijn eigen succes ten onder. Want juist door de welvaart en de sociale rust is men vergeten wat er aan de basis ligt van dit sociale stelsel. Terwijl men vroeger dacht in termen van goed en kwaad, wordt alles nu gemeten in economische maten.